Si sa, di solito sono le suocere che rompono le scatole. Io, da questo punto di vista, mi ritengo super-fortunata. Nell’offerta “marito” era inclusa anche una suocera-tesoro. Più mamma che suocera e per di più cuoca eccezionale! Giustamente, come in ogni offerta che si rispetti, così anche nell’offerta “marito” c’era la clausola scritta con lettere piccolissime. Nel mio caso, la clausola diceva che, assieme al marito-diamante e alla suocera-tesoro, c’era anche un suocero-rompiscattole! Ma, siccome per amore si fa questo e altro, ho accettato l’offerta senza batter ciglio. Allora, questo suoceretto, da quando ho aperto il mio umile blog su www.wordpress.com non fa altro che rinfacciarmi che lui ha un dominio tutto suo, mentre io ho un blog “pubblico” (così lo chiama). Allora, siccome io sono una Kostourou e noi della famiglia Kostourou siamo orgogliosi fino all’osso, da oggi ho anche io un blog “non-pubblico”! Venitemi a trovare qui:

www.exeigousto.net

Ora, se vi chiedete che c’entra la foto del post con il suo contenuto, ve lo dico subito: questa foto é il “trailer” del post che troverete domani sul mio nuovo-nuovissimo blog!

P.S. A parte rompiscatole, il mio suoceretto é una persona dolce, affettuosa, divertente, per cui, se ogni tanto rompe un po’ le scatole, noi glielo perdoniamo e gli vogliamo sempre un sacco di bene!

Όλος ο κόσμος το ξέρει, συνήθως είναι οι πεθερές που είναι γλωσσοκοπάνες. Από αυτή την άποψη θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό. Στην προσφορά “σύζυγος” συμπεριλαμβανόταν και μια πεθερά-θησαυρός. Πιο πολύ μαμά παρά πεθερά και, εκτός των άλλων, εξαίρετη μαγείρισσα! Βέβαια, όπως σε κάθε προσφορά που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και στην προσφορά “σύζυγος” υπήρχε η ρήτρα γραμμένη με μικρά-μικρά γράμματα. Στην περίπτωσή μου, η ρήτρα έλεγε ότι μαζί με το σύζυγο-διαμάντι και την πεθερά-θησαυρό, παίρνω και έναν πεθερό γλωσσοκοπάνα! Αλλά επειδή η αγάπη θέλει θυσίες, το κατάπια και δέχτηκα την προσφορά. Λοιπόν που λέτε, αυτός ο πεθερούλης, από τότε που άνοιξα το ταπεινό μου blog στο www.wordpress.com, άλλο δεν κάνει από το να μου το χτυπάει ότι αυτός έχει domain όλο δικό του, ενώ εγώ έχω δημόσιο blog (έτσι το λέει). Λοιπόν, επειδή εγώ είμαι Κωστούρου και εμάς στην οικογένεια Κωστούρου η περιφάνεια μας τρέχει από τα μπατζάκια, από σήμερα έχω κι εγώ “μη-δημόσιο” blog! Επισκεφθείτε με εδώ:

www.exeigousto.net

Τώρα, αν αναρωτιέστε τι σχέση έχει η φωτογραφία του post  με το περιεχόμενό του, σας λύνω αμέσως την απορία: αυτή η φωτογραφία είναι το “trailer” του post που θα βρείτε αύριο στο καινούριο μου blog!

Υ. Γ. Εκτός από γλωσσοκοπάνα, ο πεθερούλης μου είναι ένας άνθρωπος γλυκύτατος, τρυφερός, γελαστός, οπότε εμείς του τα συγχωρούμε όλα και τον αγαπούμε πάντα πολύ-πολύ!

Girovolando quà e là per i foodblogs, ho trovato questo concorso:

Non vi preoccupate, non mi sono già montata la testa aspirando alla vincita con il mio nuovissimo blog! In questa occasione, il candidato vincitore non é il blog che partecipa al concorso, bensì il blog da cui é stata “rubata” la ricetta. Ed io ce l’avrei in mente un blog del quale ho “testato” tante ricette. Adattate ai miei gusti, certo, ma l’idea, l’ispirazione, la voglia di mettermi ai fornelli sono tutti suoi. Partecipo allora al concorso per “rendere omaggio ” ad uno dei miei blogs preferiti, il Cavoletto di Bruxelles. La ricetta originale si trova qui.

…Stuzzicchino ideale per una serata con amici, ma anche come antipasto. Accompagna perfettamente l’aperitivo nazionale di “noi” Veneti, lo spritz.

Τριγυρίζοντας σε διάφορα foodblogs, βρήκα αυτόν εδώ το διαγωνισμό.

Μην ανησυχείτε, δεν την ψώνισα ακόμα ώστε με ένα και μοναδικό post στο blog μου να έχω βλέψεις νικήτριας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο υποψήφιος νικητής δεν είναι το blog που παίρνει μέρος στο διαγωνισμό, αλλά το blog από το οποίο έχει “κλαπεί” η συνταγή. Κι εγώ έχω στο νου μου ένα  blog από το οποίο έχω αντιγράψει ουκ ολίγες συνταγές. Προσαρμοσμένες στα γούστα μου μεν, αλλά η ιδέα, η έμπνευση, η όρεξη για μαγείρεμα είναι όλα δικά της. Συμμετέχω λοιπόν σε αυτό το διαγωνισμό με σκοπό να “αποδώσω τιμές” σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου  blogs,  το Λαχανάκι Βρυξελλών.

Η αυθεντική συνταγή βρίσκεται εδώ.

…Ιδανικός μεζές για μια βραδιά με φίλους ή σαν ορεκτικό. Συνοδεύεται τέλεια με spritz,  το “εθνικό” ποτό “ημών” των Βενετών.

Less is more…oppure, come direbbe un’artista eccellente del 21simo secolo: Out is the new in…

Segue ricetta salva-vita*, perfetta per occasioni di emergenza, dato che non bisogna nemmeno andare al super-mercato: gli ingredienti ce li avete già da qualche parte nascosti in cucina:

…E mentre stai li e non riesci a decidere se spalmarla sul pan di spagna, riempirci i biscotti, le crepes o la crostata, ti accorgi di stare col dito nel vasetto e della crema non rimane che un ricordo dolce…

*a parte essere salva-vita, questa ricetta appartiene anche alla categoria “cibo-coccola”. Il cibo-coccola può essere qualsiasi cosa, dalla minestra fumante che ci preparava la mamma quando avevamo il raffreddore, al pane soffice e croccante cotto al forno a legna della nonna. La coccola non la offre il cibo stesso, ma le memorie legate ad esso, i sapori, i profumi e il calore che ci avvolgono al solo pensiero. E’ il cibo che si cerca quando il mondo sembra troppo grande e si ha solo bisogno di sentirsi rassicurati che “si, domani sarà un giorno migliore!”.

Less is more…. ή, όπως θα έλεγε και μία εξέχουσα καλλιτέχνις του 21ου αιώνα: Out is the new in…

Ακολουθεί life-saver συνταγή*, ιδανική για επείγουσες καταστάσεις, γιατί δε χρειάζεται καν να πάτε super-market: τα υλικά τα έχετε ήδη, κάπου κρυμμένα στην κουζίνα:

…Κι εκεί που δεν μπορείς να αποφασίσεις αν θα την αλείψεις στο παντεσπάνι, αν θα την κάνεις γέμιση για μπισκότα, για κρέπες ή για τάρτες, ανακαλύπτεις ότι είσαι με το δάχτυλο μέσα στο βαζάκι και από την κρέμα δεν έχει μείνει παρά μια γλυκιά ανάμνηση…

* εκτός από life-saver, αυτή η συνταγή εμπίπτει και στην κατηγορία “φαγητό-χάδι”. Φαγητό-χάδι μπορεί να είναι οτιδήποτε, από την αχνιστή κοτόσουπα που μας έφτιαχνε η μαμά όταν ήμασταν συναχωμένοι, μέχρι το αφράτο και τραγανό φωμί ψημένο στο χτιστό φούρνο της γιαγιάς. Το χάδι δεν το προσφέρει το ίδιο το φαγητό, αλλά οι αναμνήσεις που είναι δεμένες μαζί του, οι γεύσεις,  τα αρώματα και η ζεστασιά που μας τυλίγουν και μόνο με τη σκέψη του. Είναι το φαγητό που αναζητάμε όταν ο κόσμος μας φαίνεται τρομακτικά τεράστιος και εμείς έχουμε μόνο ανάγκη από φροντίδα και προδέρμ…